Το πλήρωμα και το προσωπικό εδάφους ενός νεοπαραληφθέντος Φάντομ, στην τελετή ένταξης στην ΠΑ στις 20 Απριλίου 1974.
Οι παραδόσεις
Το πρόγραμμα, που εν τω μεταξύ είχε πάρει από την USAF την κωδική ονομασία Peace Icarus Ι, εξελίχτηκε ομαλά.
Έτσι το πρώτο αεροσκάφος που προοριζόταν για την Ελληνική Αεροπορία ήταν έτοιμο στον προκαθορισμένο χρόνο.
To McDonnell Douglas F-4E Pantom II με αύξοντα αριθμό της USAF 72-01500. απογειώθηκε για πρώτη φορά από το αεροδρόμιο Lambert του St Louis, στις 29 Ιανουαρίου του 1974. Χειριστής του ήταν ο δοκιμαστής πιλότος της McDonnell Douglas, E.D. Francis.
H διαδικασία της παράδοσης που ακολουθήθηκε, η συνηθισμένη για όλα τα αεροσκάφη της USAF ήταν η ακόλουθη:
Όταν το αεροσκάφος έβγαινε από τη γραμμή παραγωγής. το έπαιρνε και το πετούσε ένας δοκιμαστής πιλότος της κατασκευάστριας εταιρείας. Κατά την πτήση δοκίμαζε όλα τα συστήματα του αεροσκάφους και έλεγχε αν αυτά λειτουργούσαν σύμφωνα με τις προδιαγραφές. Αν διαπιστωνόταν οποιαδήποτε ανωμαλία κατά την πτήση, το αεροσκάφος επέστρεφε στη γραμμή παραγωγής για τις απαραίτητες διορθώσεις. Αν όλα πήγαιναν καλά, τότε γινόταν μια άλλη πτήση από ένα δοκιμαστή πιλότο της USAF. Eφόσον και αυτός διαπίστωνε ότι το αεροσκάφος ήταν σύμφωνα με τις προδιαγραφές, υπογραφόταν το πρωτόκολλο παραλαβής του αεροσκάφους από τη USAF.
Τότε το αεροσκάφος υπάγονταν στή 2nd Air Delivery Squadron της TAG και ήταν έτοιμο να μεταφερθεί στην Ελλάδα.
Τελικά το 72-01500 και το 72-01501 παραλήφθηκαν από την 2nd ADS την Παρασκευή 15η Μαρτίου 1974, στο Lambert του St Louis. Από το αεροδρόμιο της McDonnell Douglas χειριστές από τη 2nd ADS τα μετέφεραν στο Capital Airport, στο Springfield του Illinois. Εκεί παρέμεναν έως ότου συγκεντρώνονταν έξι αεροσκάφη.
Τότε άρχιζε, ουσιαστικά, και το ταξίδι για την Ελλάδα.
Για τη μεταφορά των F-4E η Ελληνική Αεροπορία είχε επιλέξει την Skyways Inc. μια εταιρεία που είχε έδρα το Sherman Oaks της California και ειδικευόταν στις παραδόσεις αεροσκαφών. Σύμφωνα με το συμβόλαιο τα πληρώματα της Skyways Inc. θα παραλάμβαναν τα ελληνικά Phantom στο αεροδρόμιο του Springfield, για φορολογικούς λύγους! Αν τα αεροπλάνα παραδίδονταν στο St Louis θα έπρεπε να πληρωθούν φόροι στην Πολιτεία του Missouri, καθώς θα ήταν μια εμπορική πράξη μέσα στα όρια εκείνης της Πολιτείας. Η μετακίνηση όμως αυτή καθιστούσε την πράξη διαπολιτειακή κι επομένως μη φορολογητέα. Έτσι όλοι, πλην εφορίας βεβαίως, ήσαν ευτυχείς και τα ελληνικά F-4E κατά μερικές χιλιάδες δολάρια φθηνότερα.
Η διαδρομή που ακολουθούσαν ήταν η λεγόμενη του "Βορείου Ατλαντικού". Από το Capital Airport του Springfield του Illinois πετούσαν ως την Griffiss AFB. στην πόλη Rome της πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Ο επόμενος σταθμός ήταν το αχανές Goose Bay, στο Labrador του Καναδά. Ακολουθούσε το μικρό αεροδρόμιο της Sonderstrom ΑΒ, μια βάση ραντάρ της USAF, στη Γροιλανδία. Μετά, είχε σειρά η Ισλανδία. Κοντά στην πρωτεύουσα Reykjavik είναι ένα μεγάλο αεροδρόμιο που ανήκει στο USN κι ονομάζεται Keflavik Naval Station.Πρόκειται για μια από τις πιο παράξενες αμερικανικές βάσεις, καθώς υπάγεται στο ναυτικό, αλλά είναι πασίγνωστη από την 57th Fighter Interceptor Sqdn, της USAF που έδρευε εκεί. Η επόμενη προσγείωση ήταν στη μεγάλη, και γνωστή βάση της USAFE, στην ανατολική Αγγλία, RAF Bentwaters. Τελευταίος σταθμός ήταν στην Aviano ΑΒ της βόρειας Ιταλίας όπου τότε έδρευε η 40th Tactical Support Wing και δε διέθετε αεροσκάφη. Από εκεί ως την 117 Πτέρυγα Μάχης, στην Ανδραβίδα, το ταξίδι ήταν παιχνιδάκι.
|
|